Danskt er ikki einans móðurmál fyri uml. 5 milliónir danir – tað er eisini eitt týðandi annaðmál í Íslandi, Føroyum og Grønlandi. Her skulu allir skúlanæmingar læra danskt sum fremmandamál. Serliga í Føroyum stendur danskt sterkt. Nógv ung í Føroyum lesa heldur bøkur á donskum enn á teirra egna móðurmáli. Danskt er eisini eitt týðandi minnilutamál í norðara parti av Týsklandi. Uml. 50.000 fólk hava danskt sum móðurmál í týska landslutinum Suðurslesvig.

Við tíggju milliónum er svenskt tað størsta tungumálið í Norðurlondum. Málið, ið vanliga verður nevnd ríkissvenskt, byggir á eina dialekt, ið varð tosað í Miðsvøríki í 1800-talinum. Dialektin hevur spjatt seg um alt landið, hóast dialektirnar framvegis finnast. Skánskt og gotlendskt eru tvey dømi um týðuligar svenskar dialektir. Skánskt er lætt at kenna við sínum skurrandi r-um frá tungurótini, meðan gotlendskt er kent fyri sínar sjálvljóðssamansetingar, tvíljóðini (tað eitur tildømist ’haust’ heldur enn ’höst’ og ’stain’ heldur enn ’sten’).

Norska málstøðan er serstøk. Norskt kann nevniliga skrivast við tveimum ymsum skriftmálum – bókmáli og nýnorskum. Sum norskur skúlanæmingur kanst tú velja, hvat av málunum tú vilt brúka sum høvuðsmál. Í dag eru tað uml. 90 prosent, ið velja bókmál og umleið 10 prosent, ið velja nýnorskt.

Finskt verður fyrst og fremst tosað í Finnlandi og er móðurmál fyri uml 4,9 mió. finnar (uml. 90%). Finnland hevur tvey almenn mál; finskt og svenskt (svenskt er móðurmál fyri umleið 300.000 finnar – 5,3%). Uttan fyri Finnland, er finskt eitt av almennu minnilutamálunum í Svøríki. Tað eru uml. 700.000 fólk í Svøríki, sum hava finskar røtur, og helmingurin av teimum tosa finskt. Tað finnast eisini finskir minnilutar í Noregi, Russlandi og Estlandi.

Eitt, ið skilir íslendskt frá teimum skandinavisku málunum, er talið av bókstavum í stavraðnum – teir eru 32, hóast hvørki c, q, z ella w eru við. Fleiri sjálvljóð hava skákbrodd, sum í orðunum ’árum’, ’rót’ og ’þúsund’, og verða framborin á serligan hátt. ’Á’ skal framberast sum tvíljóðið /au/, ’ó’ skal framberast sum /ou/ og ’ú’ líkist tí svenska o. Finnið sjálvi dømir í íslendsku orðabókini og lurtið eftir framberingini.

Í endanum av 1700-talinum vórðu nakrir tekstir skrivaðir á føroyskum, ein lutfalsliga stór orðabók við donskum og latínskum týðingum varð gjørd, og fleiri kvæði og annar skaldskapur, ið hevði livað á mannamunni í fleiri ættarlið, vórðu skrivað niður. Um tað mundið var einki alment føroyskt skriftmál. Hvør skrivari hevði sína egnu stavseting, sum fyri tað mesta bygdi á ljóðligu meginregluna.

Grønlendskt – ella ’kalaallisut’ sum grønlendingar sjálvir kalla mál sítt – líkist ikki nøkrum øðrum máli, tú hevur hoyrt um. Tað sært tú beinanvegin við at hyggja at tekstadøminum. Tað hevur bert 72 orð. Til sammetingar hevur danska útgávan 108 orð og tann finska 90. Hinvegin eru orðini rættiliga long. Skilir tú nakað av teimum? Hvat merkir ’paaseqatigiilluarsinnaapput’? Ella ’oqaatigineqarsinnaammata’?

Sámar eru upprunafólkið á Norðurkolli og sámiska málið er spjatt tvørtur um landamørkini millum Noreg, Svøríki, Finnland og Russland. Í dag eru umleið 100.000 sámar, harav 30% tosa sámiskt og 10% brúka skrivtmálið. Sámiskt er ógvuliga ymiskt frá teimum skandinavisku málunum, tí tað hoyrir til finsk-ugrisku málfamiljuna, eins ungarskt og finskt. Eins og á finskum verður herðingin løgd á fyrsta stavilsi í orðinum. Tað eru so stórir munir á teimum sámisku dialektunum, at málið verður býtt upp í heili tíggju ymsar sámiskar málbólkar. Munirnir kunnu vera eins stórir og millum norskt og íslendskt.